Rosyjscy Finowie - zwycięzcy Mistrzostw Europy. Jak to się stało możliwe. Wywiad z dwukrotnym mistrzem Rosji Rusłanem Żbankowem. Część pierwsza
?r?d?o https://dzen.ru/a/artmE8TpZXtIn2Cg
Cześć wszystkim, „Piłka nad siatką” z Tobą! W sobotę światowa siatkówka zyskała nową kartę – reprezentacja Finlandii po raz pierwszy została zwycięzcą dużego turnieju. Po pierwsze, Finowie „wyzwolili” gospodarzy, reprezentację Włoch, na Mistrzostwach Europy (3:2), który został pokonany w ćwierćfinale. A w meczu o trzecie miejsce pokonali Słowenię (3:0). Dlaczego ten sukces jest dla nas niezwykły?? Dawno, dawno temu pod koniec lat 80. Wiaczesław Płatonow pojechał promować siatkówkę w tym kraju, uznawany za najlepszego trenera mężczyzn 20 stulecie. Dziś dla Finlandii grają Aleksiej Żbankow i Fedor Iwanow, synowie rosyjskich siatkarzy, w latach 90. grali w petersburskim Avtomobilist. Najstarszy Żbankow wygrał z nim dwa pierwsze mistrzostwa Rosji, i jako członek naszej drużyny został brązowym medalistą Ligi Światowej 1997 rok. Wkrótce przyjechał grać w Finlandii, gdzie się urodził, Aleksiej Żbankow dorastał i został siatkarzem, Brązowy medalista mistrzostw Europy środkowy bloker.
Rusłan Żbankow, rozpoczynając karierę trenerską w Finlandii, z 2012 na 2018 pracował w rosyjskich klubach przez rok, współpracował pod przywództwem Rafaela Khabibullina, w drużynie młodzieżowej “Latarka” przyczynił się do rozwoju pokolenia o wyjątkowych talentach – z Egorem Klyuką, Dmitrij Wołkow i spółka. Dzisiaj on – główny trener Azerbejdżanu “Terminal Murów I”. O tym wszystkim też rozmawialiśmy, ale po głównym temacie – sukces drużyny syna. Co dla Finlandii oznaczał medal siatkówki na Euro? Czy powinniśmy się spodziewać, że ta drużyna dołączy do światowej elity?? Co czyni zespół wyjątkowym?, który dwukrotnie wygrał Euroligę, zanim zdobył brąz na Mistrzostwach Europy?
O historycznym sukcesie, pod pamięcią Sammelvuo i sztuk Kerminena
-Jak historyczny sukces drużyny siatkarskiej odbił się echem w fińskich mediach?
–Bardzo aktywny! Teraz o zespole, a rozwiązanie jest obarczone wzajemnymi błędami na zagrywce Sventitskis i Rukavishnikov, który wszedł w zastępstwie, piszą wszystkie gazety, wszystkie publikacje w Internecie. Wywiady z zawodnikami są na bieżąco publikowane, wszystkie szczegóły są omawiane, To obecnie główny temat w mediach sportowych. Przecież w drodze po medale doszło do kolejnego historycznego osiągnięcia - w ćwierćfinale pokonali Włochy, którego Finlandia nie pokonała 48 roku.
Rusłan i Aleksiej Żbankowy
–Dla graczy taka uwaga jest zaskakująca?
-Jedna strona, to im schlebia, ale z drugiej strony jest to niezwykłe. Teraz oglądają je nie tylko fińscy dziennikarze, ale i obcy. Obserwuję ich w hotelu, oglądają, dokąd idą, co oni robią, udzielać wywiadu. Jeśli wyniki fińskiej drużyny spadną, ewentualnie, takie emocje znikną - ale teraz piłkarze reprezentacji są gwiazdami.
–Czym różni się ta fińska drużyna od jej poprzedniej wersji – która na Mistrzostwach Europy zajmowała czwarte miejsce 2007 rok, dostał się do play-offów 2013 rok.
-Główna różnica polega na tym, że obecna reprezentacja Finlandii jest bardzo młoda. Podstawą są gracze 2003-2004 rok urodzenia, bawimy się razem od młodości, wspólnie przekazali drużynę młodzieżową. Chłopaki są bardzo przyjaźni. Spotykaj się nie tylko na zgrupowaniach i meczach, ale komunikują się także blisko poza witryną. A skład poprzedniego zespołu był bardzo zróżnicowany wiekowo.
-Jestem pewien,, co tak. Reprezentacja Finlandii rośnie w siłę, jest miejsce na rozwój. My?l?, za kilka lat Finlandia może już stać się czołową drużyną.
-Jak popularna wśród dzieci jest siatkówka wśród innych rodzajów gier??
–Bardzo popularne. Wielu chłopców i dziewcząt gra w siatkówkę, W kraju odbywają się konkursy regionalne. Prawie każde miasto ma profesjonalną drużynę, choć niższa liga. Sukces drużyny na Mistrzostwach Europy zwiększy popularność siatkówki, dzieci w szkołach sportowych, My?l?, będzie jeszcze więcej. Ale siatkówka w Finlandii ma jeden problem – w przybliżeniu 90 odsetek dziewcząt i chłopców 17-18 roku życia kończą zajęcia i skupiają się na nauce.
-dlaczego tak?
-Wynika to z faktu, że Finlandia pozycjonuje się jako państwo społeczne, gdzie bogactwo materialne jest wyrównane. Dlatego, przy okazji, utalentowani ludzie, w tym sportowcy, uświadomienie sobie siebie może być trudne. Nawet supersportowcy nie mają żadnych preferencji, na przyk?ad, o przyjęcie na studia. A pensje w profesjonalnych klubach są bardzo niskie jak na standardy wielkich dyscyplin sportowych, szczególnie wśród młodych zawodników.
-Jest to dla nich ważny czynnik.?
-Każdy potrafi liczyć pieniądze, szczególnie nastolatki. Czy odniosą sukces sportowy?, Babcia powiedziała to na dwa. Ale teraz możesz iść do pracy w supermarkecie i zarabiać dwa razy więcej, niż w drużynie siatkówki. Albo nawet o trzeciej! Dlatego po ukończeniu szkoły wiele osób rezygnuje ze sportu, a nauka staje się ich priorytetem.. Pozostają tylko tacy, który naprawdę kocha siatkówkę. A tak przy okazji, zostało w nim o wiele więcej dziewcząt, niż chłopaki.
Po odmowie (w 2022 rok) opuścić Rosję Lauri Kerminen ( w centrum) oświadczył w Finlandii, że nie podaje ręki i przestał być powołany do kadry narodowej. A dla nas wszyscy mówią o demokracji
–Jak popularny jest obecnie Tuomas Sammelvuo w Finlandii??
-Kiedyś bardzo popularne, a teraz wypadł z przestrzeni informacyjnej. ?e, jest pamiętany, fani sportu wiedzą, że Tuomas jest teraz trenerem japońskiej drużyny, pracował wcześniej w Polsce – ale media piszą przede wszystkim o nich, który jest widoczny w Finlandii. wi?c, na pewno, wszędzie.
-I Lauriego Kerminena?
-Był, oczywi?cie, wielka gwiazda. Stosunek do niego na szczeblu oficjalnym zmienił się po decyzji Lauriego o pozostaniu w Rosji. Federacja Fińska wydała dyrektywę nakazującą swoim zawodnikom opuszczenie Rosji. Było wiele wersji tego, co się dzieje, zw?aszcza, i z Surgutem był w stanie pokazać, że czynnik finansowy odegrał znaczącą rolę. Nikt nie miał zamiaru zrekompensować Kerminenowi straconych pieniędzy w przypadku rozwiązania kontraktu.. I kocha też Rosję, ma tu wielu przyjaciół. A po odmowie opuszczenia Rosji Lauri przestał być powołany do reprezentacji Finlandii, przestali o nim mówić publicznie.
Mój syn jest ode mnie bardziej utalentowany, jest silniejszym zawodnikiem, kim byłem w jego wieku
–Na jakim programie koncentruje się fińskie społeczeństwo??
-Przede wszystkim – na tym, co podają media, Finowie bardzo ufają swoim mediom. To jest ich cecha narodowa. Oraz informacyjny nacisk i ton ich lokalnych mediów 2022 rok jest jednoznaczny. Jednocześnie w Finlandii wiele osób podchodzi do tego, co się dzieje, ze zrozumieniem – są świadomi, co Rosja robi i dlaczego. Ale to nie wykracza poza twoje własne zrozumienie i prywatne rozmowy.. Nikt nie może wyrażać swojej opinii wbrew stanowisku państwa. Demokracja to demokracja, ale nie można sprzeciwiać się linii partii.
–Oraz stosunek społeczeństwa fińskiego do narodu rosyjskiego 2022 rok się zmienił?
-fakt, że Rosjanie, którzy mieszkają tam od dawna, już uważają się za swoich. Ale teraz nie ma tam rosyjskich turystów, drużyny sportowe nie przyjeżdżają. Zanotuj?, że wiele osób nie ma teraz czasu na politykę. W ostatnich latach sytuacja gospodarcza w kraju uległa pogorszeniu, ceny wzrosły, ludzie zaczęli tracić pracę. Wcześniej nie było chętnych do obsadzenia niektórych wakatów., potem teraz na tym samym stanowisku 100 twierdzi mężczyzna. Tam ludzie zajmują się przede wszystkim swoimi sprawami., jak zarabiać pieniądze. Nie ma znaczenia, co jest w polityce.
-Czy Twój syn miał jakąś alternatywę dla siatkówki??
-W zasadzie - nie. Bardzo kocha siatkówkę, dla niego nie było kwestii, czy kontynuować naukę, czy nie. Mój syn zawsze był wysoki, Mógłbym grać w tym samym futbolu, choćby jako bramkarz. Dlatego wybór na rzecz siatkówki był naturalny.
–A kiedy mojemu synowi przepisano ampułkę?
-Wciąż na poziomie młodzieżowym. Ja jako trener i jako ojciec, Oglądałem i testowałem w różnych pozycjach, apreter, przekątna, spoiwo, oceniony, jakie ma cechy na każdym z tych stanowisk?. Alexey chciał być wykonawcą, i przekątna, ale on jest za wysoki (206 centymetry), dlatego jego dane dotyczące tych stanowisk nie były w pełni odpowiednie. Wydaje mi się, Pozycja środkowego blokującego jest dla niego idealna.
–Grałeś także na tej pozycji. Czym Aleksiej Żbankow różni się od zawodników Twojego pokolenia w tym wieku??
-Bardzo trudno jest porównywać pokolenia, ponieważ siatkówka bardzo się zmieniła. Nasz radziecki, i nie da się porównywać poradzieckiej siatkówki z obecną Superligą. Nikt wtedy nie wiedział o afrykańskich graczach., i teraz są, tak, jaki poziom! A jeśli porównasz konkretnie ze mną, to mój syn jest bardziej utalentowany ode mnie. I ogólnie, jak siatkarz, silniejszy, w czym byłem 23 rok.
-Co dokładnie?
-Dotyczy to wszystkiego - kondycji fizycznej, umiejętności techniczne i taktyczne. W naszych czasach przygotowanie drużyn nie było jeszcze tak dokładnie przemyślane. Nie do końca rozumiem, dlaczego siatkarze musieli przechodzić test Coopera?, po co tyle ciężkich ćwiczeń w treningu obwodowym. Ale taki był system, Zadawanie pytań jest niedopuszczalne. Teraz trening fizyczny wygląda zupełnie inaczej – znacznie bardziej profesjonalnie, każde działanie jest analizowane, każdy szczegół jest brany pod uwagę. Dlatego każde kolejne pokolenie jest bardziej profesjonalne i generalnie silniejsze w siatkówce niż poprzednie.
Dwa języki ojczyste i liga fińska
-Jak dobrze dzieci znają Twoją siatkówkową przeszłość?? Wiedzą o tym dużo, jak ty i Siergiej Iwanow graliście w Avtomobilist?
-Syn wie, oczywi?cie, że tata gdzieś się bawił. Jednak młodsze pokolenie nie interesuje się zbytnio siatkówką sprzed 30 lat. Dla nich ten czas był inną epoką..
–Jak wygląda teraz liga fińska??
-Nie ma zbyt wielu wysokich graczy, jak w Rosji, dlatego w Finlandii gra się w szybką siatkówkę. Inne szczegóły, z tego powodu trudno bezpośrednio porównać poziom z zespołami rosyjskimi. My?l?, zwycięzcy mistrzostw Finlandii są mniej więcej na poziomie liderów pierwszej ligi „A” lub outsiderów Super League.
–Ilu zagranicznych zawodników może grać w lidze fińskiej?
-Kiedyś były dwa, następnie powiększono do pięciu. Wciąż jednak brakowało silnych lokalnych graczy, aby utrzymać poziom. Ale tylko kluby mogą przyjąć pięciu obcokrajowców, którzy mają więcej pieniędzy.
-Jakie jest prawidłowe imię dla mojego syna, biorąc pod uwagę jego mentalność??
-Na pocz?tek, że zna doskonale trzy języki: rosyjski, fiński i angielski. A rosyjski i fiński są dla niego rodzime, urodził się w Finlandii. Dlatego też od kołyski chłonął lokalną kulturę. Ale fiński 100 nie możesz go nazwać. Podobnie jak każda inna osoba, który ma dwa języki ojczyste.
–Czy sądzisz, że jest to kluczowy czynnik orientacji kulturowej i mentalnej??
-?e! Dużo myślałem na ten temat już wcześniej. Zastanawiałem się: co decyduje o przynależności człowieka do określonego narodu. Dostępność obywatelstwa? nie, oczywi?cie. Tylko język! Tylko poprzez środki komunikacji człowiek poznaje lokalną kulturę, życie codzienne, zwyczaje kraju, gdzie on mieszka.
–A jaka jest mentalność mojej córki??
-My?l?, około dwóch trzecich – fiński. Mimo że urodziła się w Petersburgu, i przyjechaliśmy do Finlandii już wcześniej, kiedy poszła do szkoły. Mówi także doskonale w trzech językach., Fiński jest jej drugim językiem ojczystym. Ale mówi czystym i bardzo głębokim fińskim, My?l?, ma teraz lepiej, niż Rosjanie.
–Przejście mojego syna do niemieckiej Bundesligi to duży krok naprzód?
-Oczywi?cie. Gra się tam ciekawiej – poziom drużyn jest znacznie wyższy, niż w Finlandii.
–Jaki będzie następny krok po Niemczech??
–My?l?, Francja. I Włochy, Polska później.
– powiedział szef klubu: “ile lat ma twój syn, 15? Chodź z nim”
Twój powrót z Rosji był w jakiś sposób powiązany z dorastaniem syna? Siatkówka i nie tylko.
-?e. Bezpośrednio. Mój syn już był 15 roku, Chciałem go widzieć codziennie, pomóż mu w rozwoju siatkówki, kontrola. Dlatego, pomimo możliwości kontynuowania pracy w Rosji, zdecydował się wrócić. Czy ta decyzja była słuszna?? Nie wiem.
–Ale ponieważ twój syn gra już w reprezentacji Finlandii, odpowiedź jest oczywista.
-Jeśli chodzi o karierę siatkarską – tak. Być może dla mojego życia i kariery trenerskiej, ta decyzja była błędna. Ale kładąc na szalę swoją i moją karierę, Nawet się nie wahałem. Następnie odrzucił kilka ofert, nawet odmówił klubowi, grał w Lidze Mistrzów. Potem przyszedł do mnie klub, który właśnie awansował z drugiej ligi do pierwszej. Dostali tę samą odpowiedź: „Nie gotowy. Przybyłem, zaopiekować się moim synem”. Sugerowali myślenie, po tygodniu oddzwonili, zaproszony na spotkanie.
–wi?c.
-Odpowiedziałem to samo: „Odmawiam”. Zapytali: „ile lat ma mój syn”? – «15». - „Więc w czym problem?”? Dołączcie do zespołu razem”.
–Wygodna opcja?
-Ale Lesha była w zasadzie nadal dzieckiem.! Złożyłem kontrofertę: „Zróbmy jedną sesję treningową, mój syn będzie w tym brał udział. Jeśli zobaczę, żeby to w ogóle nie przeszkadzało, zgadzam się". Patrzyłem i nie wydaje mi się, żeby dużo psuło. Pozostał w drużynie i w tym samym sezonie dotarł do finału! i, przed decydującym meczem ostatniej serii załamał się główny środkowy blokujący i Aleksiej rozegrał wówczas cały mecz.
–I jak grał?
-W porządku. Jak normalnie 15-letni nastolatek może grać w dorosłej drużynie?. A w następnym sezonie zabrał go inny klub. I my – już bez niego - całe mistrzostwa przeszliśmy w czwórkę, ale sezon został przerwany z powodu wirusa koronowego. W następnym sezonie bez porażki zagrali o mistrzostwo i dotarli do Super Ligi. Ale wtedy klub miał inne plany – nie przedłużył ze mną kontraktu. W tym roku przerzuciłem się na dziewczyny.
–Jak znaczącą postacią dla fińskiej siatkówki pozostaje Wiaczesław Płatonow?
Odpowiedź na to pytanie, jak również:
–jaka była najsurowsza kara Płatonowa
-co wyróżniało młodego Jegora Klyukę
-co jest specjalnego w Rafaelu Khabibullinie, założyciel i główny trener Gazprom-Jugry?
-jak rosyjska Superliga jest lepsza od lig zagranicznych.
Przeczytacie o tym w drugiej części wywiadu z Rusłanem Żbankowem - Jutro.
?r?d?o https://dzen.ru/a/artmE8TpZXtIn2Cg
