"Gazprom-Ugra", 30 lata w drodze
-
- 🏐 24 rok z rzędu w Superlidze Mistrzostw Rosji.
- 🏅 Dwukrotne czwarte miejsce w Super Lidze (2015, 2016), Uczestnik Final Six 2017.
- 🏅 Czwarte miejsce w Pucharze Rosji 2013.
- 🏆 Finalista Pucharu CEV (2016).
- 🏆 Półfinalista CEV Challenge Cup (2018).
- 🥇 Czterokrotny zdobywca Pucharu Syberii i Dalekiego Wschodu 2002, 2003, 2004, 2008.
- 🏐 24 rok z rzędu w Superlidze Mistrzostw Rosji.
Do reprezentacji Rosji zwerbowano kilkunastu zawodników klubowych. Konstantin Bakun w kadrze narodowej zajął czwarte miejsce na Igrzyskach Olimpijskich 2016 w Rio de Janeiro, Absolwent Gazprom-Jugry Igor Kobzar był kapitanem reprezentacji Rosji, zdobyła srebro na Igrzyskach Olimpijskich 2020 w Tokio. Siedmiu siatkarzy systemu Gazprom-Ugra zostało w różnych latach zwycięzcami Światowej Uniwersjady.
Jeden z pierwszych meczów Gazovika. Prowadzony przez Andreya Kobzara.
Młodzieżowa drużyna Gazpromu-Jugry „Zvezda Yugra”/YUKIOR mistrzem Młodzieżowej Ligi Siatkówki 2015, srebrny medalista mistrzostw MVL 2025, Zdobywca Pucharu MVL 2014, srebrny medalista Pucharu MVL 2016, 2022, brązowy medalista Pucharu MVL 2012, 2015.
Założyciel i stały lider klubu, Zasłużony Trener Federacji Rosyjskiej, główny trener VK Gazprom-Jugra Rafael Talgatovich Khabibullin.
Na jednym z towarzyskich turniejów w Niżniewartowsku, początek lat 2000.
Ludzie, bez którego nic by nie istniało: honorowy pracownik przemysłu gazowniczego, laureat Nagrody Państwowej Hamit Nurmukhametovich Yasaveev, honorowy pracownik przemysłu gazowniczego, Honorowy Obywatel Chanty-Mansyjskiego Okręgu Autonomicznego-Ugry Jurij Iwanowicz Ważenin, Honorowy pracownik przemysłu gazowniczego Igor Iwanow, Jurij Protasow, Dyrektor generalny Gazprom Transgaz Surgut LLC Oleg Wachowski, Senator Rady Federacji Zgromadzenia Federalnego Federacji Rosyjskiej Natalya Komarova.
30 lat historii jest trudne, nie da się zmieścić w ramach nawet długiego, imponująca lista liczb, osiągnięcia, nazwiska. 30 lat to jest droga, co tylko częściowo mierzy się wynikami. To jest życie, wszystko bez śladu, większy lub mniejszy, ale zawsze znacząca jego część dla setek ludzi, gracze, trenerzy, menedżerowie, pracownicy klubu. To nieunikniona radość i ból dla tysięcy fanów..
Od zespołu fabrycznego po okręt flagowy i dumę wielkiego sportu w Ugrze, jeden z ośrodków rozwoju siatkówki w Rosji. Przez morze problemów do chwil chwały. Zwycięska seria play-offów przeciwko Belogorye, "Lokomotywa", „Kuzbass” z czasów Sammelvuo. Pięć gier w Surgut z legendarną Maceratą. Pięć meczów w Max-Schmelling Hall przeciwko Berlinowi. Zwycięstwa nad Holendrami, Finowie, Węgrzy, Grecy, Szwajcarzy w europejskich pucharach.
I stary autobus, który kieruje zespołem od dwudziestu lat. I stary, ale taka kochana sala Premier Arena, doprowadzony tytanicznymi wysiłkami do stanu cukierka. I życie w trybie przetrwania, z jednym z najskromniejszych budżetów w Super League. To jest także sposób.
Na arenach sportowych Gazprom-Jugra stawia na własną młodość, ujawnienie nonames i wznowienie działalności byłych gwiazd, działa na przerywany oddech pacjenta. Aktualne miejsce w pierwszej dziesiątce najsilniejszych drużyn w kraju - jak zawsze, przeciw. Kolejny desperacki cud, w co nikt nie wierzył. Sekret magii tkwi w działaniu, spójność, mentalność. Trzydzieści lat podróży i o tym też.
Historie zwycięstw i porażek są ściśle splecione z historiami ludzi, w jakiś sposób związany z klubem. Historia Aleksieja Aszapatowa, wszedł do Super Ligi z ZSK-Gazpromem, który stracił nogę i został czterokrotnym mistrzem paraolimpijskim. Historia Wadima Chamutskiego, który próbował swoich sił w Surgut jako trener. Historia Plameny Konstantinowej, który grał w Surgucie i tutaj także rozpoczynał karierę trenerską. Historia stałego lekarza zespołu Jurija Połatowskiego, pracował przed Surgutem w Biełgorodzie i Kazaniu. Historia menedżera Władimira Kondusowa, który zaczął grać w siatkówkę u Rafaela Tałgatowicza w Młodzieżowej Szkole Sportowej, który grał i spędził w tym klubie dziesięciolecia, i nie dożył swojej rocznicy... Historia samego Rafaela Khabibullina, co wymaga napisania osobnej książki – to wszystko składa się na ścieżkę.
Puchar Syberii i Dalekiego Wschodu 2004 idzie do Surgutu, w finale z wynikiem 3:1 pokonać Nowy Urengoj „Fakel”. Na zdjęciu rozpoznajecie Roberta Prygla, Jarosław Wasylenko, Konstanty Bryański, Dmitrij Skory, ?ukasz Kadzhevycha. Oleg Samsonychev, Andriej Bagutski i Oleg Sogrin „ukryli się” za swoimi towarzyszami.
30 lata - prawie połowa życia. Wszystko zaczęło się od snu, chudy UAZ i trening po zmianie roboczej w fabryce. A teraz nie można sobie wyobrazić horyzontu rosyjskiej siatkówki bez Gazprom-Jugry. Przestraszony, że z tej okazji nie będzie żadnych koncertów ani sztucznych ogni, zespół uczci rocznicę meczem pucharowym w Krasnojarsku. Żyjemy, pracujący. To jest nasz sposób.
